ABC Bretanii

Poczucie tożsamości narodowej jest w Bretanii czymś stosunkowo świeżym. Aż do XIX w. Bretończycy nie mieli przecież nawet wizji kształtu swego kraju, nie było bowiem ogólnie dostępnych map. Identyfikowano się więc nie tyle z Bretanią, co ze swoją osadą, parafią, najbliższą okolicą, krainą.

Po raz pierwszy Bretończycy odkryli swą przynależność narodową w pierwszej połowie XIX w., kiedy ogólnoeuropejskie zainteresowanie ludowością skłoniło Teodora Hersarta de La Villemarqué do spisania i przełożenia na język francuski tradycyjnych pieśni bretońskich. Ukazały się one w 1839 r. w tomiku Barzaz Breiz.

Pierwsze stowarzyszenia kulturalne i polityczne nacjonalistów bretońskich tworzone były pod koniec XIX w.

W latach 60. XX w., niejako kontynuując "maj '68", rozpoczął się prawdziwy renesans kultury bretońskiej i poczucia dumy z niezwykłego wprost bogactwa dziedzictwa kulturowego regionu. Okazało się, że chociaż Bretania straciła swą niezależność w 1532 r., nigdy nie zapomniała o swoich celtyckich korzeniach, o swej wspaniałej historii, własnym języku, mitach i legendach, tańcach i muzyce. Ostatnie 30 lat przyniosło ich prawdziwy renesans.