Bretania administracyjnie
Bretania położona jest na najdalej na zachód wysuniętym półwyspie Francji. Zajmuje powierzchnię27 208 km² (Bretania historyczna 34 016 km²). Przeciętna wysokość tego najniżej położonego regionu Francji nie przekracza 100 m n.p.m.
Tradycyjnie przyjęty został geograficzny podział Bretanii na Armor i Argoat. Armor, od ar mor, co w języku bretońskim znaczy 'kraina nadmorska', to tereny położone wzdłuż wybrzeża, które mierzy 1772 km, bez wliczania w to wysp, i stanowi 1/3 wybrzeża francuskiego. Wybrzeże bretońskie charakteryzuje się brakiem jednorodności: jest wyjątkowo poszarpane, skaliste klify przeplatają się z wydmami, zatoczkami o piaszczystych plażach i długimi lejami rzek. Posuwając się tu nawet najbardziej w głąb lądu, nigdy nie oddalamy się od morza na więcej niż 100 km, a jego zapach, a także krzyk mew i rybitw są wszędzie obecne. Armor to kraina o łagodnym klimacie, jej gospodarka zdominowana jest przez rybołówstwo, handel i od lat siedemdziesiątych przez turystykę. 2/3 ludności mieszka w miastach.
Argoat, od ar goat, co w języku bretońskim znaczy 'las', to środkowa część regionu, górzysta, poprzecinana dolinami rzek, niegdyś porośnięta lasami, z których do dziś przetrwał las Brocéliande, pełen legend o czarodzieju Merlinie i królu Arturze. Argoat jest terenem rolniczym, zamieszkuje go w przeważającej części ludność wiejska.
Masyw Armorykański jest równie stary jak Wogezy czy Ardeny: wyniesiony został przez sfałdowanie hercyńskie w erze paleozoicznej, kiedy większą część terytorium obecnej Francji pokrywała woda. Zbudowany jest z paru minerałów, głównie łupku (2/3 powierzchni) oraz granitu i gnejsu. Pod wpływem erozji góry uległy w znacznej mierze "spłaszczeniu" i dziś, choć nazywa się je nadal górami, nie przekraczają 400 m wysokości. Najwyższe wzniesienie nosi nazwę Tuchenn Gador (384 m n.p.m.) i leży w łańcuchu górskim Monts d'Arrée ciągnącym się na osi wschód-zachód od Brestu po Lamballe. Równolegle, nieco bardziej na południe, od Locronan po Malestroit rozciąga się znacznie węższe pasmo Montagnes Noires z nieco oderwaną od niego świętą górą Celtów Le Menez Hom (330 m n.p.m.).
Półwysep pozostaje pod wpływem klimatu oceanicznego, charakteryzującego się stosunkowo dużym zachmurzeniem, małymi rocznymi amplitudami temperatury powietrza i większą wilgotnością od reszty kraju. Przejściowe pory roku - wiosna i jesień - trwają tu dłużej niż gdzie indziej, zimy są łagodne z temperaturami zbliżonymi do śródziemnomorskich, a lata na ogół niezbyt upalne (średnia temperatura 18–20°C). Bretończycy twierdzą, że pada u nich codziennie, a w niedziele dwa razy. Najczęściej jest to jednak tylko kapuśniaczek. Nie powinno więc dziwić, że w Rennes mamy 728 mm opadów rocznie, podczas gdy w Nicei 754 mm. Mimo wszystko warto pamiętać, by mieć zawsze przy sobie parasol lub płaszcz przeciwdeszczowy.
Bretanię zamieszkuje ok. 4 mln osób (1999 r.), jeśli liczyć wszystkie pięć historycznych departamentów z czego w departamencie Loire-Atlantique 1,13 mln. Mieszkańcy Bretanii stanowią 5% ludności Francji. 60% Bretończyków mieszka w miastach. Najważniejsze z nich to: Nantes (270 tys. mieszkańców; obecnie nie zalicza się do Bretanii), Rennes (206 tys.), Brest (149,7 tys.), St-Nazaire (65,9 tys.), Quimper (63 tys.), Lorient (58,8 tys.).